Kobiety bez Wstydu - Kelner, który został psychoanalitykiem.

Witold Orzechowski to nie tylko reżyser, ale także pisarz. Jego słowa: "Komedia jest trudniejszym gatunkiem filmowym niż dramat" zapadły mi w pamięć, choć w przypadku tej książki mam mieszane uczucia, czy ten efekt komediowy został w pełni osiągnięty. Piotr Rola – tak nazywa się główny bohater, zanim przyjeżdża do Krakowa. To typowy kobieciarz z charyzmą, człowiek, który zawsze spada na cztery łapy. Nawet jeśli nie wie, co robi, wychodzi mu to na dobre.

Kobiety bez Wstydu

Witold Orzechowski, 2017 | Literatura Obyczajowa

Edipresse 360 stron

Witold Orzechowski to nie tylko reżyser, ale także pisarz. Jego słowa: "Komedia jest trudniejszym gatunkiem filmowym niż dramat" zapadły mi w pamięć, choć w przypadku tej książki mam mieszane uczucia, czy ten efekt komediowy został w pełni osiągnięty. Piotr Rola – tak nazywa się główny bohater, zanim przyjeżdża do Krakowa. To typowy kobieciarz z charyzmą, człowiek, który zawsze spada na cztery łapy. Nawet jeśli nie wie, co robi, wychodzi mu to na dobre.

"Każdy człowiek posiada jakiś talent i zdarza mu się szczęśliwy moment, który pozwala mu wskoczyć do przejeżdżającego pociągu do miejscowości sukces."

Komedia czy dramat (kobiet)?

Książka miała być komedią, ale szczerze? Nie do końca załapałam się na jej fenomen. Owszem, czasem się zaśmiałam, ale głównie z głupoty niektórych kobiet, które przychodziły do „gabinetu”. Najbardziej nie podobało mi się przedstawienie kobiet. Autor ukazał je jako zdesperowane i lekko puszczalskie obiekty, które przychodzą do psychoanalityka i dają się wykorzystywać – psychicznie, a czasem nawet seksualnie (choć tu trzeba przyznać, że same się pchają).

Słownik terminów intymnych

Muszę zwrócić uwagę na jedną, dość zabawną rzecz: opisy stosunków seksualnych. Przeczytałam już masę powieści kobiecych, ale pojęcie "fallus" nie zostało tam użyte chyba ani razu. Tutaj? Autor go nadużywa. Przypuszczam, że Witold Orzechowski albo wstydził się pisać po prostu "członek", albo był to celowy zabieg, który miał dodać powagi tym czynnościom. Wyszło... specyficznie.

Mimo to pióro autora jest lekkie i przyjemne dla oka. Fabuła jest dynamiczna, choć w pewnym momencie akcja zmienia tor tak gwałtownie, jakby autor trochę się zagubił (ale ostatecznie zgrabnie z tego wybrnął).

•••

Werdykt: Męski punkt widzenia

Witold Orzechowski postawił mnie w dziwnej sytuacji. Z jednej strony pewne aspekty mnie wciągnęły, z drugiej – inne mocno irytowały. To książka, która jest idealnym uosobieniem męskiego myślenia. Bardzo podobała mi się ta męska perspektywa – narracja prowadzona silną ręką faceta, który patrzy na kobiece emocje chłodnym okiem (nawet jeśli Piotr to drań).

Podsumowując: Nie pochwalam zachowań głównego bohatera, który traktuje kobiety przedmiotowo, ale tak właśnie postępują ludzie nastawieni na zysk. Wychwyciłam w powieści sporo ironii losu. Sądzę, że warto przeczytać – choćby dla rozrywki i żeby zobaczyć, jak kelner może stać się sławnym "specjalistą" od ludzkich dusz.

🛋️ Oszust w gabinecie, naiwne pacjentki i męska narracja.

Sara Kałecka

Popkultura pod lupą. Łączę światy: od romantasy po literaturę faktu, od RPG po The Sims. Szczere opinie, które oszczędzą Twój czas i portfel.💰

Więcej o autorze