Tysiąc Odłamków Ciebie - Podróże między wymiarami, farby i dylematy sercowe.

Pierwsze, co przyszło mi do głowy, gdy zobaczyłam tę książkę? "Okładka wymiata!". Drugie? "Czy treść będzie równie fajna?". Zapamiętajcie to pytanie, bo przy tej pozycji nasuwa się ono samo. Rzadko spotyka się w młodzieżówkach fabułę, która kręci się wokół podróży – ale nie takich zwykłych, palcem po mapie, tylko podróży po wymiarach. Właśnie takie atrakcje serwuje nam Claudia Gray.

Tysiąc Odłamków Ciebie

Claudia Gray, 2017 | Young Adult & New Adult, Cybercore / Y2K

Jaguar 366 stron

Pierwsze, co przyszło mi do głowy, gdy zobaczyłam tę książkę? "Okładka wymiata!". Drugie? "Czy treść będzie równie fajna?". Zapamiętajcie to pytanie, bo przy tej pozycji nasuwa się ono samo. Rzadko spotyka się w młodzieżówkach fabułę, która kręci się wokół podróży – ale nie takich zwykłych, palcem po mapie, tylko podróży po wymiarach. Właśnie takie atrakcje serwuje nam Claudia Gray.

"Zamierzałam specjalizować się w konserwacji dzieł sztuki, więc nie groziło mi, że w wieku trzydziestu lat będę musiała mieszkać u rodziców w piwnicy, ale nie miałam ochoty się przed nim tłumaczyć. Wolałam zaatakować."

Artystka w świecie fizyków

Główna bohaterka, Marguerite, to córka dwójki genialnych naukowców, którzy wynaleźli Firebirda – urządzenie umożliwiające skoki międzywymiarowe. Jej siostra, Josie, idzie w ślady rodziców, a Marguerite? Ona jest czarną owcą (w pozytywnym sensie) – zamiast nauk ścisłych, wybiera sztukę. Ta rodzinka jest nietypowa, ale łączy ich jedno: kochają się bez względu na wszystko. Wliczając w to stażystów, których traktują jak domowników. I tu pojawia się to, co tygryski lubią najbardziej – subtelna nuta zakazanej miłości, bez której ta powieść nie byłaby tak urzekająca.

Gdzie jest ta iskra?

Historia jest spowita tajemnicą, która trzyma w napięciu prawie do samego końca. Fabuła jest ciekawa i bardzo innowacyjna, ale... mam wrażenie, że czegoś tu brakuje. Nie jestem pewna czego, ale zabrakło mi tej ostatecznej "iskry", która powaliłaby mnie na kolana. Mimo to, styl autorki jest bardzo przystępny. Claudia Gray zrobiła niezły research – naukowy żargon brzmi wiarygodnie, ale nie przytłacza, co jest dużym plusem.

"Myślę, że to jest właśnie granica dorosłości. Nie te wszystkie bzdury, jakie nam wmawiają - ukończenie liceum, utrata dziewictwa, własne mieszkanie czy co tam jeszcze. Przekraczasz granicę, kiedy po raz pierwszy zmieniasz się na zawsze. Przekraczasz ją, kiedy po raz pierwszy zrozumiesz, że nie ma powrotu do tego, co było."

Bohaterowie, których (czasem) chce się udusić

Bohaterowie są nietuzinkowi, ale bywali też irytujący. Oto mój krótki "rant":

• Marguerite: Denerwował mnie fakt, że była zbyt łatwowierna, a momentami wręcz idiotycznie lekkomyślna. Zbyt łatwo przechodziła jej złość, zupełnie jakby nie widziała konsekwencji pewnych zdarzeń. Dziewczyno, więcej asertywności!

• Paul: Tego pana nie lubiłam w ogóle. Niby cichy geniusz, który wspiął się prawie na szczyt, ale dla mnie to niemota emocjonalna i zawodowy kłamca. To, co wyprawiał, doprowadzało mnie do szewskiej pasji. Czy jest dobry, czy zły? Musicie ocenić sami.

• Theo: To moja ulubiona postać. Oficjalnie jestem w TEAM THEO. Ale... jego też miałam ochotę czasem udusić. Mimo inteligencji postępował głupio, uciekając w używki. Czy on nie wie, że od tego szare komórki parują?! Ugh.

"Wiem teraz, że żałoba jest jak osełka. Szlifuje całą twoją miłość, wszystkie szczęśliwe wspomnienia, I czyni z nich ostrza, które rozrywają Cię od środka."

Sroka okładkowa wniebowzięta

Ostatnio zachwyty nad okładkami zostawiam na koniec i tak też zrobię teraz. Jak wiecie, uwielbiam białe okładki, a ta jest po prostu zachwycająca. Motyw lustrzanego odbicia – drapacze chmur (chyba Nowy Jork?) kontra rosyjskie kopuły – robi robotę. Do tego te rozbryźnięte kolory: róż, fiolet, błękit... Przypomniały mi moją koncepcję na tatuaż (która wciąż czeka na realizację!). Nie ma co się oszukiwać – jak coś jest tak ładne i kolorowe, to z czystej ciekawości trzeba sprawdzić środek. Bez wykrętów! :D

•••

Werdykt: 4,5 na 5 (z małym minusem)

Przechodząc do podsumowania: powieść ma ogromny potencjał, choć może nie został on wykorzystany w stu procentach. Zabrakło tej jednej iskierki geniuszu. Mimo to, czy polecam? Och, nie wypada nawet pytać! Oczywiście, że tak. Może nie trafiłam w samą dziesiątkę, ale w mocne dziewięć i pół – jak najbardziej. To lekka, przyjemna lektura, którą czyta się błyskawicznie. Idealna na zimne wieczory, by przenieść się do innego wymiaru.

💋 Skoki w czasoprzestrzeni, zemsta za śmierć ojca i trójkąt miłosny w laboratorium.

Sara Kałecka

Popkultura pod lupą. Łączę światy: od romantasy po literaturę faktu, od RPG po The Sims. Szczere opinie, które oszczędzą Twój czas i portfel.💰

Więcej o autorze