Terapia - Płacz na korytarzu i blizny, których nie widać.

Zanim wzięłam się za „Terapię”, przeczytałam pewną recenzję. Co prawda trafiłam na nią zupełnie przez przypadek i nie pamiętam już gdzie, ale autorka wypowiadała się o tej książce w samych superlatywach. To mnie zachęciło. I wiecie co? „Terapia” okazała się niezwykle specyficzną pozycją – totalnie nie spodziewałam się takiej historii.

Terapia

Kathryn Perez, 2017 | Trauma & Healing

NieZwykłe 470 stron

Zanim wzięłam się za „Terapię”, przeczytałam pewną recenzję. Co prawda trafiłam na nią zupełnie przez przypadek i nie pamiętam już gdzie, ale autorka wypowiadała się o tej książce w samych superlatywach. To mnie zachęciło. I wiecie co? „Terapia” okazała się niezwykle specyficzną pozycją – totalnie nie spodziewałam się takiej historii.

"Chcę być pewna, że wciąż tutaj jestem, sprawdzić czy jeszcze żyję. Przynajmniej nad tym mam kontrolę."

"Twoja przeszłość nie definiuje tego, jakim jesteś człowiekiem. Biografia to nie przeznaczenie."

Samotność w liceum

Poznajemy Jessicę w liceum i z całą pewnością nie jest to pewna siebie, idealna nastolatka. Jess to szkolne popychadło. Ukojenia szuka w przygodnym seksie i – co gorsza – w samookaleczaniu. Samotność to jedna z najgorszych opcji w życiu młodej dziewczyny. Wiek, w którym jest Jessica, to jeden z najtrudniejszych momentów w życiu – to wtedy podejmujemy decyzje rzutujące na całą przyszłość. Jess jest rozchwiana emocjonalnie i zdecydowanie nie powinna być w tym momencie sama.

Wtedy na horyzoncie pojawia się Jace Collins. No, może „pojawia się” to złe słowo – Jess zaprzyjaźnia się ze szkolną gwiazdą sportu. Okazuje się, że chłopak nie jest tak bezduszny, jak jego znajomi i stara się bronić Jessicę przed dokuczaniem. To marzenie każdej licealistki: przystojny, bogaty, inteligentny, a czasem rozczulająco naiwny. Facet idealny. Nikogo chyba nie dziwi, że Jessica się w nim zakochała. Ale czy z wzajemnością? I czy w jej stanie nie będzie to toksyczna miłość?

"To, że człowiek jest "inny", nie oznacza, że nie zasługuje na szacunek."

Emocje, których nie da się powstrzymać

To nie jest zwykła książka. To powieść, która porusza nawet najbardziej skamieniałe serce. Przeczytałam ją z zapartym tchem, pragnąc więcej z każdą stroną. A gdy to dostałam... wywołała we mnie tak silne uczucia, że popłakałam się na korytarzu w szkole (nie pytajcie – ludzie i tak twierdzą, że czytanie to rzecz nienormalna, więc mój płacz tylko to potwierdził).

Kathryn Perez pod fasadą powieści o nastolatce ukryła przekaz, który razi w oczy i otwiera je na ludzkie cierpienie. W notce odautorskiej dowiadujemy się, że to jej najbardziej osobista powieść – autorka ma za sobą próbę samobójczą, przed którą została w ostatniej chwili uratowana.

Samookaleczanie to realny problem – cichy, często nierozumiany i bagatelizowany. Szukanie ukojenia bólu psychicznego w fizycznym jest chwilowe i odurzające, ale destrukcyjne. Jessica jest przykładem na to, że wszystko można pokonać, nawet jeśli myślimy, iż walka jest z góry przegrana.

"Straszne myśli przychodzą do nas tylko wtedy, kiedy im na to pozwalamy. Potwory nie żyją pod łóżkami; one zamieszkują nasze umysły."

Tajemniczy narrator i Brzydka Piżamka

Moją ulubioną postacią jest osoba, o której niestety nie mogę Wam wspomnieć, żeby nie psuć niespodzianki, ale wiem, że również ją pokochacie. Jak mówiłam – to nie jest zwykła powieść. To cudowna i bolesna historia o walce z samym sobą i o tym, że nie wolno stać z założonymi rękami, patrząc na cierpienie innych, bo to czyni nas współwinnymi. Ta książka ma ogromny wpływ na czytelnika. Całkowicie zgadzam się ze słowami Mii Sheridan z okładki: "[...] Mam wrażenie, że po przeczytaniu tej książki, stałam się lepszym człowiekiem". To prawda. „Terapia” nie jest wyssana z palca – ona doświadcza, rani i napełnia nadzieją.

"Tamtego dnia spałam w dwuczęściowej piżamie z krótkimi spodenkami w pomarańczowo-czarną kratę i koszulką z wielkim napisem Brzydka Piżamka."

O samej okładce niewiele można powiedzieć poza tym, że wprowadza w nostalgię i oddaje powagę tematu. Warto dodać, że ta książka była debiutem Wydawnictwa NieZwykłego – weszli na polski rynek z hukiem i powieścią, która zostanie w pamięci na zawsze.

•••

Werdykt: Musicie to przeczytać

Kathryn Perez ma niezwykle lekkie pióro. Potrafi gwałtownie wzbudzić emocje tylko po to, żeby za chwilę je ostudzić. Świetnym zabiegiem było umieszczenie cytatów na początku każdego rozdziału – budowały napięcie i wskazywały, czego się spodziewać. Dodatkowym atutem jest podział na perspektywy: Jess, Jace'a i tej tajemniczej osoby, którą musicie odkryć sami.

Podsumowując, piszę tę recenzję bezpośrednio po lekturze i wciąż nie mogę uwierzyć, że pochłonęłam ją tak szybko. Emocje dalej we mnie buzują. Pokochałam tę powieść za każdy aspekt, za każdy poruszony problem i za nadzieję, która sprawia, że chce się być lepszym człowiekiem. Powiedzieć, że "polecam", to zdecydowanie za mało. Według mnie każdy powinien przeczytać tę książkę. Uczy ona, jak zapobiegać tragediom i uświadamia, jak trudne jest życie nastolatka wykluczonego ze społeczeństwa tylko dlatego, że jest "inny". To pozycja dla osób szukających realnych emocji i bohaterów z krwi i kości, z którymi poczujecie autentyczną więź.

😞 Depresja, pierwsza miłość i walka o każdy oddech.

Brak DrabinkiEmocjonalna pułapka. Topiłam się we łzach. 🏊

Sara Kałecka

Popkultura pod lupą. Łączę światy: od romantasy po literaturę faktu, od RPG po The Sims. Szczere opinie, które oszczędzą Twój czas i portfel.💰

Więcej o autorze