Extasia - mroczne sekrety i krew w cieniu prastarego lasu.

Nie będę ukrywać, że względy wizualne potrafią zdeterminować moje czytelnicze wybory. Ta hipnotyzująca, niepokojąca grafika na froncie "Extasii" przyciągnęła mój wzrok niczym magnes i sprawiła, że przepadłam jeszcze przed zapoznaniem się z oficjalnym opisem fabuły. Claire Legrand zaprasza nas do świata, w którym historia od pierwszych stron dosłownie gęstnieje w dłoniach, a klaustrofobiczny motyw odizolowanej sekty sprawia, że podczas lektury po plecach nieustannie biegają nieprzyjemne dreszcze. Obawiałam się nieco zbytniego patosu i przytłaczającej narracji, ale autorka dysponuje tak plastycznym, angażującym i wręcz magnetycznym warsztatem, że przez kolejne, nawet te najbardziej drastyczne rozdziały, po prostu się mknie. Tematyka staje się ciężka, duszna i moralnie niejednoznaczna, ale absolutnie nie pozwala odłożyć książki na półkę.

Extasia

Claire Legrand, 2022 | Young Adult & New Adult, Realizm Magiczny

Jaguar 447 stron

Nie będę ukrywać, że względy wizualne potrafią zdeterminować moje czytelnicze wybory. Ta hipnotyzująca, niepokojąca grafika na froncie "Extasii" przyciągnęła mój wzrok niczym magnes i sprawiła, że przepadłam jeszcze przed zapoznaniem się z oficjalnym opisem fabuły. Claire Legrand zaprasza nas do świata, w którym historia od pierwszych stron dosłownie gęstnieje w dłoniach, a klaustrofobiczny motyw odizolowanej sekty sprawia, że podczas lektury po plecach nieustannie biegają nieprzyjemne dreszcze. Obawiałam się nieco zbytniego patosu i przytłaczającej narracji, ale autorka dysponuje tak plastycznym, angażującym i wręcz magnetycznym warsztatem, że przez kolejne, nawet te najbardziej drastyczne rozdziały, po prostu się mknie. Tematyka staje się ciężka, duszna i moralnie niejednoznaczna, ale absolutnie nie pozwala odłożyć książki na półkę.

Nie będę ukrywać, że względy wizualne potrafią zdeterminować moje czytelnicze wybory. Ta hipnotyzująca, niepokojąca grafika na froncie "Extasii" przyciągnęła mój wzrok niczym magnes i sprawiła, że przepadłam jeszcze przed zapoznaniem się z oficjalnym opisem fabuły. Claire Legrand zaprasza nas do świata, w którym historia od pierwszych stron dosłownie gęstnieje w dłoniach, a klaustrofobiczny motyw odizolowanej sekty sprawia, że podczas lektury po plecach nieustannie biegają nieprzyjemne dreszcze. Obawiałam się nieco zbytniego patosu i przytłaczającej narracji, ale autorka dysponuje tak plastycznym, angażującym i wręcz magnetycznym warsztatem, że przez kolejne, nawet te najbardziej drastyczne rozdziały, po prostu się mknie. Tematyka staje się ciężka, duszna i moralnie niejednoznaczna, ale absolutnie nie pozwala odłożyć książki na półkę.

Bunt w klatce utkanej z dogmatów

Jeśli chodzi o kreację bohaterów, Claire Legrand zaserwowała nam niesamowicie barwne postacie, które trzymają się z dala od płaskich, papierowych schematów. Główna bohaterka to z pewnością nie jest kolejna zagubiona i bierna dziewczynka, która ze łzami w oczach czeka na cudowny ratunek. To zdeterminowana, nieustępliwa młoda kobieta, która – choć uwięziona w sztywnych, rygorystycznych ramach swojej fanatycznej społeczności – nie pozwala sobą manipulować i desperacko szuka prawdy tam, gdzie inni mieszkańcy osady boją się nawet rzucić okiem.

Jej wewnętrzna walka z wpajanymi od dziecka zasadami oraz powolna ewolucja postawy są uderzająco wiarygodne. To sprawia, że kibicujemy jej z całego serca, nawet w momentach, gdy zostaje zmuszona do podejmowania moralnie dyskusyjnych i bolesnych decyzji. Reszta członków tej mrocznej wspólnoty to fascynująca galeria osobliwości – od milczących, zastraszonych obserwatorów, po fałszywych proroków, którzy od pierwszego spotkania wydają się oślizgli, niebezpieczni i skrajnie niegodni zaufania.

Las, który patrzy, ocenia i słucha

Sama oś fabularna to w zasadzie jeden wielki, doskonale zaplanowany plot twist, który rozwija się w idealnym, niepozwalającym na znużenie tempie. Legrand po mistrzowsku buduje rosnące napięcie, a wykreowany przez nią klimat jest tak duszny, namacalny i charakterystyczny, że podczas czytania niemal czułam w nozdrzach ostry zapach palonych ziół, krwi i wilgotny chłód prastarego lasu otaczającego wioskę.

To wielowymiarowa opowieść, która wywołuje w czytelniku całe spektrum skrajnych emocji – od czystego, pulsującego gniewu na wszechobecną niesprawiedliwość i brutalny patriarchat, aż po autentyczny, rozdzierający smutek. Całość jest niesamowicie wciągająca i potrafi bezlitośnie zaskoczyć dokładnie w tych momentach, w których byłam święcie przekonana, że już rozgryzłam misterną grę autorki i przewidziałam kolejne kroki bohaterów. Nic bardziej mylnego – "Extasia" bawi się oczekiwaniami odbiorcy i nie bierze jeńców.

•••

Werdykt: Gęsta i mroczna opowieść o sile kobiet

• Klaustrofobiczny klimat: Motyw religijnej sekty i odcięcia od świata został tu doprowadzony do perfekcji, wywołując ciągły niepokój.

• Wielowymiarowa bohaterka: Buntowniczka, która nie boi się kwestionować ślepej wiary i walczyć o swoje, nawet za najwyższą cenę.

• Emocjonalny rollercoaster: Fabuła nie oszczędza ani bohaterów, ani czytelnika, fundując potężną dawkę skrajnych przeżyć.

Reasumując, "Extasia" to wybitnie mocna pozycja, która na bardzo długo zapadnie w pamięć każdemu, kto szuka w literaturze czegoś znacznie więcej niż tylko prostej rozrywki. To bezkompromisowa, krwista i piekielnie inteligentna lektura, która zmusza do głębszej refleksji nad naturą władzy, ślepego posłuszeństwa i siłą buntu. Dla fanów mrocznych, niepokojących klimatów – rzecz absolutnie obowiązkowa na czytelniczej liście.

🌿 Hipnotyzująca, duszna i do bólu emocjonująca podróż do serca sekty.

Sara Kałecka

Popkultura pod lupą. Łączę światy: od romantasy po literaturę faktu, od RPG po The Sims. Szczere opinie, które oszczędzą Twój czas i portfel.💰

Więcej o autorze