Miłość i pożądanie to częste powody zarówno szczęścia, jak i tragedii.
W objęcia słowiańskich bóstw
Motywy słowiańskie są dla mnie tak kuszące, że nie mogłam oprzeć się temu tytułowi. Pochłonęłam go w zaledwie dwa dni, ale miałam ku temu świetną okazję - czterogodzinna droga pociągiem naprawdę sprzyja zmniejszaniu się zaległości książkowych.
Sen o szepczącym lesie to pięknie wydana historia o Dragomirze, która z Warszawy przenosi się do małej mieściny w Bieszczady. Po tym jak jej zdrowie wyczerpało się przez zbyt dużo obowiązków w kancelarii ojca, postanawia odetchnąć blisko natury.
Przeprowadzka to nie jedyna zmiana w życiu naszej bohaterki - poznaje nowe osoby, zaznajamia się ze słowiańskimi bóstwami i... musi zmierzyć się z klątwą?
Nie zwalniaj, bo zaraz coś się wydarzy!
Do siódmego rozdziału musiałam się przemęczyć. Opisy były niczym z dziennika - bez głębszych refleksji czy zapoznania nas z bohaterką. Później było o wiele lepiej i wkręciłam się w klimat, choć nadal mam wrażenie, że pomiędzy dialogami było za mało tego, co nas otacza.
Fabuła bez wątpienia robi tutaj dużą robotę, bo jest wciągająca. Dużo się dzieje, choć momentami za szybko. Drago miała przyjechać odpocząć, a ostatecznie kończy się na tym, że jest w ciągłym działaniu. Gdzieś tam pojawiają się wtrącenia, że odpoczęła/że niewiele się działo, ale jako czytelnik, chciałabym doświadczyć tego spokojnego dnia - choćby dla samego balansu. Tutaj akcja nie zwalnia tempa i mimo że nie przepadam za zbyt dużą ilością niewiele wnoszącej treści, potrzebowałabym gdzieniegdzie rozdziałów na pusto.
Widać, że autorka interesuje się tematyką, którą wykorzystuje w książce. Ta słowiańskość jest dawkowana nam powoli i jednocześnie naturalnie, bez epatowania tym tematem na siłę, żeby go podkreślić. Co jest dużym plusem, że można się w to wczuć.
Tak jak wspominałam wyżej - fabuła robi dużą robotę. Jest kilka wątków prowadzonych w ciekawy i wydaje mi się, dość oryginalny sposób. Nie wiedziałam jak to się skończy, co uważam za miły element zaskoczenia i niebanalności.
I żyli długo i... przesłodzono
Postacie nie są zbyt głębokie. Jest to pozycja lekka, którą chce się przeczytać dla rozrywki i choć lubię zżyć się z bohaterami, tak tutaj nie uważam, żeby było to problematyczne. Natomiast było co innego i nie mogę tego pominąć, bo ostatnie pięćdziesiąt stron już tylko przewracałam oczami i chodzi o... tum tum tum... wątek romantyczny. No, bo jak można go tak obrzydzić, kiedy zapowiadał się tak dobrze? Dlaczego, autorko?
Mamy hrabię Orańskiego i Drago, którzy od początku czują, że jest coś interesującego i przyciągającego w tej drugiej osobie. Nie ma dram, dziwnych podchodów, relacja rozkręca się spokojnie i pani Dagmara buduje delikatne napięcie między nimi - to jest super! Ale... no właśnie... po drodze się musiało skaszanić.
Ponieważ czasem, żeby rana zaczęła się prawidłowo goić, trzeba ją ponownie otworzyć i oczyścić.
Nasza bohaterka w pewnym momencie przestaje funkcjonować samodzielnie. Bruno, czyli wyżej wymieniony hrabia jest z nią cały czas. Kiedy go nie ma, to pojawia się kilka zdań, co zrobiła bohaterka (czyli ponownie wracamy do opisów dziennikowych) i zaraz już jest dzień później/kilka dni później, gdzie jest ON. Jakby cały czas, który Dragomira spędza sama, nie miał w ogóle znaczenia. Podobnie jak relacje, które wydawałoby się, że będą istotne dla fabuły, ale były chyba tylko po to, żeby zaciągnąć ją do punktu w którym nie będą już potrzebne i cała akcja skupi się wokół naszej dwójki gołąbków.
Naprawdę rozumiem, że romans pasuje tutaj jak najbardziej, ale dlaczego na każdej stronie jesteśmy zarzucani tym rzygaśno-słodziaśnym wątkiem bez czasu na indywidualność postaci?
Plusem jest to, że autorka nie zaniedbała tematów klątwy, tajemnicy i to wszystko się ładnie splata, ale zdecydowanie za dużo tutaj nacisku na relację, za mało na indywidualizm bohaterów.
Nie samym romansem żyje Bieszczadzki las
Dobrze się bawiłam, choć momentami miałam przesyt wyżej wspomnianego wątku. Poza tym fabuła jest wciągająca, słowiańskość dozowana w odpowiednim stylu i dawkach, klimat Bieszczad oddany - choć chciałabym więcej opisów, akcja płynie wartko - choć można byłoby odrobinę zwolnić.
Autorka bez wątpienia warta jest tego, aby śledzić jej dalsze wytwory pisarskie. Ja trzymam kciuki i czekam na więcej!
Pozdrawiam, Klaudia ❤
Zabieram gwiazdkę za ten nadmiar romansu
Klaudia Cybulska
Pochłaniam wiedzę i historie. Na blogu znajdziesz szczere recenzje (od perełek po gnioty), relacje z podróży i szczyptę lifestyle’u. Wpadnij do mojego świata! 🌍📖
Więcej o autorze
Komentarze: